معشوق من!
لبخندت را در طواف حماقتم
احرام بسته ام

تا رستگار شوم
از خرده هوشی که
تردید را فرصت شکفتن نمی دهد.

جنگ لعنتی
اگر کفشهایم را معیوب نمی کرد
در حوالی خودم پدیدار می شدم.
جنگهای بهسود
خیابانهای سنگدل تهران
گلوله های وحشی کابل
مثلث نا همگونی اند
که تکه پاره های مرا
به هم پیوند میزنند

دنیا روسپی خانه ی قشنگی است
شاعر که شده ام
پیراهنم را برعکس می پوشم
تا رابطه ام با آفتاب
سیاسی نشود!

28 مارس 2012 گوتنبورگ

آنسان نیستم

تا بودنم را در نبودنم نامه بنویسم

به خداوند
تا رستگار شوم در نبودنم
نیستم که هستی را وام بگیرم
با ناله های تلخ
در عبادتگاه های شیرین
پیراهنم را به صحرای بنارس سپرده ام
بودنم را در بودایی ام نفس می کشم.

تنم را که بر تخت می سپارم
در قلمرو خوابم جنگهای صلیبی
جریان می گیرند
با شلیک سربازان گرسنه
از خواب بیدار می شوم
آخرین برگهای خاطراتم را
بر گیسوی معشوقم می آویزم
که خواب های مرا برعکس تعبیر می کند

نفرت تلخی در رگهایم رسوب می کند
از خودم می گریزم
آنچنان که از هلمند گریخته ام
درخت چقدر دلگیر است
دریا چقدر نامرد است!

تا فرق در اکنون فرو رفته ام
تندیسم را بر بلندای آوراه گی ام
برپا میدارم
تا هیچ گردبادی نتواند
خبر پریشانی ام را
به ملا عمر ببرد!

25 مارس 2012 گوتنبورگ