گل سرخ
قیامت
تو تا ازمزرع آشفته ی خشخاش برگردی
قیامت ریشه می بندد به تارپلک ولگردی
اگرچه بارها بادستهایت تا تهی درّه
مرا ازارتفاعات خیالاتم رها کردی!
ولی بیتو دراوج آسمان حتی، نفس یعنی:
عبورازلایه های ابربرف آلوده وسردی
نمیدانم چه زهرمارازچشم تو می ریزد
که درگیتارمن هموارگردیده عجب دردی!
تمام جاده های منتهی درچشمهایت را
به دنبال تومی آیم، نگو ناهید که نامردی
23 می 2009 وانشبورگ
!! نوشته شده توسط میران
| 3:56 | یکشنبه سوم خرداد 1388
•
